Verkið er framhald frá hátíðinni 2025, listamaðurinn tekur upp þráðin þar sem skilið var við í fyrra og bætir nú í safn keramikmuna sem fylla upp í og laga sprungur gangstéttana í og í kringum Hamraborg.

Viðgerðirnar eru áminning um að ekkert snýr aftur í upprunalegt horf, og er viðgerðin sjálf er viðurkenning á sárinu sem felur þar með í sér ábyrgð að annast þann skaða sem orðið hefur.

Verkið byggir á hugmyndafræði Kintsugi og orðum Maria Thereza Alves "... við getum beitt hugmyndinni um viðgerð sem einhvað meira en tímabundin lagfæring. Hún felur einnig í sér viðurkenningu á því að ómögulegt sé nokkru sinni að snúa aftur til fyrra horfs. … Heimurinn er enn brotinn. Brotin sem hafa verið sett saman á ný mynda eitthvað flóknara en hin glataða „upprunalega“ heild. … Engin lækning er til. Þess í stað viðurkennum við sár, og sættum okkur við að skurðurinn hafi átt sér stað. Það leiðir af sér þá gagnrýnu ábyrgð að annast þann skaða sem orðið hefur.“

Kannski er spurningin að þessu sinni ekki hvernig eigi að gera við skemmdirnar, heldur hvernig eigi að annast sprungurnar sem eftir standa?