Þetta samstarfsverkefni Ívars Ölmu og Riccardo Vailati sprettur af hinum ýmsum spurningum er varða bernsku, fjarlægð við sakleysi, þroska og meðvitund.

Verkið sækir innblástur í hugmyndir Thomas Hirschhorn sem og rannsóknir Aldo van Eyck og beinist rannsókn listamannanna að þeim marglaga stað sem leikvöllurinn kann að vera, þar sem ímyndunarafl og léttleiki koma saman. Í sköpunarferlinu þróaði verkið með sér tengsl við ólíka fagurfræðileg ramma: allt frá kirkjum og köstulum yfir í sirkustjöld og pappírs skutlur, frá hrörlegum skýlum yfir í geymslu fyirir frumstæð leikföng.

Listamennirnir líta á verkið sem rannsóknarmiðstöð sem kannar ólíkar leiðir fólks til þess að tengjast leikvöllum eða sambærilegum almenningsrýmum, hvernig þessi rými breytast eftir því sem við eldumst og hvernig skilningur okkar á leik og meðvitund þróast með tímanum. Áhorfendum er boðið að taka þátt í verkinu með því að svara spurningum sem settar eru fram inni í strúktúrnum. Svör þeirra verða þannig hluti af áframhaldandi rannsóknarferli.

Verkið ber titilinn LEIKVÖLLUR SAGRA, sem er samsetning úr íslenska orðinu „leikvöllur“ og ítalska orðinu „sagra“ sem merkir „hátíð“, en merking þess er nátengd fólki, hefðum og samfélagskennd.